ਆਇਨਾ

ਆਇਨਾ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਲ

ਜਾਂ ਬਾਹਰ ਦਾ ਮੇਕ ਅੱਪ

ਦੇਖਣ ਵਾਸਤੇ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ਬਲਕਿ

ਇਹ ਤਾਂ ਗੁਜਰਿਆ ਹੋਯਾ ਵਕ਼ਤ

ਅਤੇ ਵਰਤਮਾਨ ਦਿਖਾਉੰਦਾ ਹੈ

ਤਾਂ ਜੇ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਗੁਜਰੇ ਹੋਏ

ਵਕ਼ਤ ਤੋਂ ਸਬਕ ਲੈਕੇ

ਆਪਣਾ ਭਵਿਖੱ ਬਣਾ ਸਕੇ!

ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ

ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ

ਊਸ ਮਨੁਖ ਨੂੰ

ਜਿਹੜਾ ਹਮੇਸ਼ਾ

ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਚਲ ਕੇ

ਮੈਨੂੰ ਨਵੀਂ ਜਗਾਹ ਤੇ

ਲੈ ਜਾਓਂਦਾ ਹੈ!

ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ

ਊਸ ਮਨੁਖ ਨੂੰ

ਜਿਹੜਾ ਹਮੇਸ਼ਾ

ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਕਰਕੇ ਕੇ

ਮੈਨੂੰ ਕੱਮ ਵਿਚ

ਲਾਈ ਰਖਦਾ ਹੈ!

ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ

ਊਸ ਮਨੁਖ ਨੂੰ

ਜਿਹੜਾ ਹਮੇਸ਼ਾ

ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਚਲਦਾ ਹੈ

ਅੱਤੇ ਮੈਨੂੰ ਭੈੜੇ ਕੰਮਾਂ ਤੋਂ

ਦੂਰ ਰਖਦਾ ਹੈ!

ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਊਸ ਨੂੰ

ਊਹ ਕੋਈ ਹੋਰ ਨਹੀਂ

ਬਲਕਿ ਮੈਂ ਆਪ ਹੀ ਹਾਂ

ਜਿਹੜਾ ਆਪਣਾ ਮਨੋਬਲ

ਹਮੇਸ਼ਾ ਊਚਾ ਰਖਦਾ ਹੈ!

ਸਮਝੌਤਾ

ਅੱਜ ਸਮਝੌਤਾ ਕਰੋ

ਕਿਓਂਕਿ ਜਿੰਦਗੀ

ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਣੀ ਹੈ.

ਕੱਲ ਸਮਝੌਤਾ ਕਰੋ

ਕਿਓਂਕਿ ਜੀਵਨ ਸਾਥੀ ਨਾਲ

ਵਿਆਹ ਕਰਣਾ ਹੈ.

ਫੇਰ ਸਮਝੌਤਾ ਕਰੋ

ਕਿਓਂਕਿ ਜਿੰਦਗੀ

ਜਿਓੰਦੇ ਰਹਿਣਾ ਹੈ.

ਇਕ ਵਾਰ ਫੇਰ ਸਮਝੌਤਾ ਕਰੋ

ਕਿਓਂਕਿ ਆਪਣਾ

ਕੈਰਿਯਰ ਬਣਾਓਣਾ ਹੈ.

ਵਾਰ ਵਾਰ ਸਮਝੌਤਾ ਕਰੋ

ਕਿਓਂਕਿ ਆਪਣੀ ਜਗਾਹ ਤੇ

ਕਾਯਮ ਰਹਿਣਾ ਹੈ.

ਹਰ ਵੇਲੇ ਸਮਝੌਤਾ ਕਰੋ

ਕਿਓਂਕਿ ਸੱਬ ਨੂੰ

ਖੁਸ਼ ਜੋ ਦੇਖਣਾ ਹੈ.

ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ

ਸਮਝੌਤੇ ਕਰਦੇ ਰਹੋ

ਇਸ ਦਾ ਕੋਈ ਅੰਤ ਨਹੀਂ

ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਤੁਹਾਨੂੰ

ਜਿਊਣ ਦਾ ਸਲੀਕਾ ਆਵੇਗਾ

ਇਹ ਜਿੰਦ...

ਖਤਮ ਹੋ ਚੁਕੀ ਹੋਵੇਗੀ!

ਮੁਕਤੱਕ

ਧਰਤੀ ਤੌਂ ਅਸਮਾਨ ਤੱਕ ਲੈ ਜਾਊਂਦਾ ਹੈ

ਪੱਤਾ ਨਹੀਂ ਊਹ ਕਿਥੇ ਤੱਕ ਲੈ ਜਾਊਂਦਾ ਹੈ

ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਤੌਂ ਰੁਸ ਜਾਵੇ ਤਾਂ

ਊਹ ਸੱਬ ਕੁੱਝ ਖੋ ਕੇ ਲੈ ਜਾਊਂਦਾ ਹੈ.

ਦੋਸਤ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿਚ ਕੱਮ ਆਓਂਦਾ ਹੈ

ਹੌਸ੍ਲਾ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿਚ ਕੱਮ ਆਓਂਦਾ ਹੈ

ਆਓਂਦਾ ਹੈ ਮਾੜਾ ਵਕ਼ਤ ਸਾਰਿਆਂ ਤੇ

ਰੱਬ ਹਰ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿਚ ਕੱਮ ਆਓਂਦਾ ਹੈ.

ਦਵਾ ਹਰ ਮਰਜ਼ ਵਿਚ ਕੱਮ ਕਰਦੀ ਹੈ

ਵਫ਼ਾ ਦੋਸਤੀ ਵਿਚ ਕੱਮ ਕਰਦੀ ਹੈ

ਸ਼ੱਕ ਦੋਸਤੀ ਵਿਚ ਘਰ ਬਣਾ ਲੈਵੇ ਤਾਂ

ਵਫ਼ਾ ਦੁਸ਼ਮਨੀ ਦਾ ਕੱਮ ਕਰਦੀ ਹੈ.

ਸਾਡੀ ਜਿੰਦਗੀ

ਸਾਡੀ ਜਿੰਦਗੀ

ਇਕ ਰੇਲਗੱਡੀ ਦੀ ਤਰਾਂ ਹੈ

ਇਹ ਮੁਸਾਫਰਾਂ ਨੂੰ

ਓਹ੍ਨਾਂ ਦੀ ਮੰਜਿਲ ਤਕ ਲੈ ਜਾਓੰਦੀ ਹੈ

ਨਵੇਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਜਾਂ ਨਵੇਂ ਮੁਸਾਫ਼ਿਰ

ਆਪਣੀ ਮੰਜਿਲ ਦੀ ਤਲਾਸ਼ ਵਿਚ

ਰਸਤੇ ਤੋਂ ਸਵਾਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ

ਜਦੋਂ ਮੰਜਿਲ ਆ ਜਾਓੰਦੀ ਹੈ

ਜਾਂ ਊਹ੍ਨਾ ਦੀ ਜਿੰਦ ਪੂਰੀ ਹੋ ਜਾਵੇ

ਤਾਂ ਪੁਰਾਣੇ ਸਵਾਰ

ਇਸ ਗੱਡੀ ਤੋੰ ਉਤਰ ਜਾਓੰਦੇ ਹਨ

ਆਪਣੇ ਸਾਥੀ ਮੁਸਾਫ਼ਿਰ ਬਾਰੇ

ਪਰਮਾਤ੍ਮਾ ਦੇ ਸਿਵਾਏ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ

ਕੋਈ ਜਾਣਕਾਰੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ ਲੇਕਿਨ

ਜਿੰਦਗੀ ਤੇ ਮੌਤ ਦਾ ਇਹ ਸਫ਼ਰ

ਦਿਨ ਰਾਤ ਚਲਦਾ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ!

ਮਾਸੂਮਿਅਤ

ਆਪਣੇ ਦਾਦਾ ਜੀ ਦੇ

ਪੂਰੇ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ

ਇਕ ਬੱਚੇ ਨੇ

ਆਪਣੀ ਦਾਦੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਪੁਛਿਆ,

“ਦਾਦਾ ਜੀ ਕਿੱਥੇ ਗਏ ਹਨ?”

ਊਸ ਦੀ ਦਾਦੀ ਨੇ ਕਿਹਾ,

“ਊਹ ਸਟਾਰ ਬਣ ਗਏ ਹਨ.”

ਹੁਣ ਬੱਚੇ ਤੋਂ ਰਿਹਾ ਨਾ ਗਿਆ ਤੇ

ਊਸ ਨੇ ਪੁੱਛ ਹੀ ਲਿਆ ਕਿ

“ਦਾਦੀ ਮਾਂ, ਤੂੰ ਸਟਾਰ ਕਦੋਂ ਬਣੇਂਗੀ?” 

ਮੁਕਤੱਕ

ਆਓ ਜਿੰਦਗੀ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਿਏ

ਗਮਾਂ ਦੀ ਛੱਡ ਖੁਸ਼ੀ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਿਏ

ਮੌਤ ਬਰ ਹੱਕ਼ ਹੈ ਆਓਣੀ ਏਕ ਦਿਨ

ਕੱਲ ਦਾ ਕੀ ਹੈ ਹੁਣ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਿਏ.

      

       ਊਹ ਮੇਰੇ ਤੇ ਜਾਂ ਨਿਸਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ

       

       ਭੱਲਾ ਕੋਈ ਏਨਾ ਵੀ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ 

       

      ਦਿਲ ਨੇ ਮਹਸੂਸ ਕਰ ਲਿਆ ਊਸਨੁੰ  

        

      ਊਹ ਮੇਰਾ ਇੰਤਜ਼ਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ. 

       

      ਆਪਣੇ ਬੁੱਲਾਂ ਤੇ ਇਹ ਦੁਆ ਰਖਾਂ 

        

     ਦਿਲ ਵਿਚ ਤੇਰੀ ਹੀ ਬੱਸ ਵਫਾੱ ਰਖਾਂ

       

     ਮੇਰੇ ਜੀਣ ਦੀ ਹਰ ਵਜਹ ਹੈ ਤੂ 

        

     ਕੀੰਵੇ ਖੁਦ ਤੌਂ ਤੇਨੁ ਜੁਦਾ ਰਖਾਂ. 

      

     ਤੂ ਸਾੜੇ ਸੀ ਆਸ਼ਿਆਂ ਕਿੰਨੇ

       

     ਸਾਨੂ ਪੱਤਾ ਹੈ ਕਿਥੇ, ਤੇ ਕਿੰਨੇ

      

     ਮਾਲੀ ਤੌਂ ਪੁੱਛਦੇ ਰਹਿਣਾ 

       

     ਹੋਰ ਸੜਨੇ ਨੇ ਗੁਲਿਸਤਾਂ ਕਿੰਨੇ.

               (ਜਨਾਬ ਬੁਨਿਯਾਦ ਹੁੱਸੈਨ ‘ਜ਼ਹੀਨ’ ਬੀਕਾਨੇਰੀ ਦੀ ਰਚਨਾ ਦਾ ਪੰਜਾਬੀ ਤਰਜ਼ੁਮਾ)